Ik ontmoette Nynke het meeste na mijn scheiding in 1986. Ik kende haar uit het dorp. Nynke was een bijzonder meisje. Zij had taaislijmziekte, cystische fibrose (CF). Ondanks dat de ziekte haar hele leven bepaalde ging zij er moedig mee om, vol humor en zelfspot. Haar levensverwachting was toen dat zij niet veel ouder dan 20-25 jaar zou worden. Wij hebben zoveel gelachen met elkaar ...
Zij hield zo van dieren, had er enorm veel verstand van en hielp regelmatig de dierenarts. Later heeft zij in het schuurtje van haar woning (samen met vriend Ron) een egelopvang gehad in Woudenberg.
Ook hield zij van motorsport, in Assen deed zij zelfs aan wedstrijden mee, ongelovelijk als je weet wat CF inhoud. Samen met de kinderen heb ik haar nog eens opgezocht in 2003.
Na onderzoek kwam ik erachter dat Nynke op 27-3-2006 is overleden .... ze is 38 jaar geworden.
Ik denk heel regelmatig aan haar ... aan haar positieve levensinstelling, haar humor, haar trouw, haar moed en enorme doorzettingsvermogen, het was een bijzondere vrouwtje ... ik zal haar nooit vergeten.
Trouw 26-04-2000 door Helène Butijn: Compensatie voor het leed dat mensen aanrichten
'Egelopvang is eigenlijk onzin', schreef Henk van Halm deze maand in Trouw. Opgelapte egels die weer worden uitgezet, verzwakken de populatie, betoogde hij. Egelverzorgster Nienke Breimer reageert: ,,Zolang de meeste egels gewond raken door toedoen van mensen, ga ik door met de opvang.''
Lamplicht schemert in het fietsenschuurtje bij het rijtjeshuis van Nienke Breimer (32). Diepe, lage egelhokken van wit spaanplaat staan tot aan het plafond. Onder verfrommelde kranten ritselt iets. 'Het stinkt een beetje', zegt Nienke, 'maar ik had nog geen tijd om het te verschonen. Ik moest naar de dierenarts.'
Nienke Breimer vangt sinds vijf jaar zieke egels op. Toen de dierenarts bij wie ze als assistente werkte met pensioen ging, nam ze het werk over. Ze bouwde egelhokken, richtte de stichting 'Duizend Naalden' op en vroeg een vergunning bij het ministerie van landbouw. 'Ik moest papieren invullen: wat voor hokken ik had en hoe ik bekendheid wilde geven aan de stichting, dat soort dingen. En er is een aantal voorwaarden. Zo moet je minstens tien egels kunnen bergen.' De vergunning kreeg ze meteen. 'De controle moet verbeteren. Al had ik ze hier in dozen zitten, geen hond is ooit komen kijken. Erkende egelopvangcentra doen het meestal goed. Maar elders is de dagelijkse verzorging soms niet eens in orde.'
Onder de spiegel in de gang staan plastic, pluche en stenen beeldjes van egels. Platen van katten, konijnen en -opmerkelijk- motoren hangen aan de muren. Halverwege de woonkamer staat een bak met woestijnratjes, in de hoek borrelt een binnenvijvertje. Er hangt een beestenlucht. Een ren met vijf konijnen neemt bijna de hele achtertuin in beslag. 'Ik neem alleen dumpdieren', zegt Nienke. 'Uit asiels en zo. Eigenlijk wil ik geen huisdieren, je sluit ze toch op.' Dertien egels vangt Nienke in haar schuurtje op.
Maar is die opvang nou beslist nodig om de egelstand op peil te houden? 'Niet altijd, al denken mensen van andere egelopvangcentra daar waarschijnlijk anders over. Opvang is niet helemaal verkeerd, zolang je de soort maar geen schade toebrengt. Het oplappen is voor mij compensatie voor wat mensen aanrichten. Een positieve druppel op de gloeiende plaat. Zolang onervaren mensen maar niet gaan rommelen.'
Twee derde van de egels die bij Nienke worden gebracht, kan na verloop van tijd weer worden uitgezet. Het eerste jaar dat Nienke begon, verbleven ze gemiddeld ruim drie maanden in haar 'egelziekenhuisje'. Inmiddels is dat zo'n twee maanden. 'Ik heb meer kennis vergaard. Daardoor laat ik ze sinds twee jaar vlotter, in de herfst nog, los. Als hun gewicht goed is en het nog niet te koud is. Al weet ik dat ze niet allemaal het voorjaar halen.'
Dieren die door natuurlijke oorzaken zijn verzwakt, brengen Nienke aan het twijfelen. Zwakke dieren, waarvoor geen kans op verbetering is, moeten eigenlijk een spuitje krijgen. 'Ik denk ook weleens: getsie, daar kom ik weer met die spuit. Maar je moet een dier niet laten leven, alleen omdat jij er moeite mee hebt ze te laten inslapen. Levenslang opsluiten van zwakke dieren is geen oplossing. Mensen willen tegenwoordig ieder beestje ten koste van alles laten leven. Het slaat door. De natuur is gruwelijk prachtig, maar ook keihard.'
Theo van Gogh, 2-11-2004 vermoord, hij werd 47 jaar. Op dinsdag 2 november 2004 fietste filmmaker, columnist en regisseur Van Gogh 's ochtends om half negen door de Linnaeusstraat te Amsterdam. Toen hij in de Linnaeusstraat reed, werd hij door een andere fietser, Bouyeri, onder vuur genomen. Van Gogh werd door acht kogels getroffen. Ook twee omstanders werden geraakt. Hierna sneed Bouyeri met een groot, gekromd mes de hals van Van Gogh door en stak dit mes diep in diens lichaam. Van Gogh overleed ter plaatse. Met een kleiner fileermes werd een brief gericht aan Ayaan Hirsi Aliop zijn lichaam gestoken. Bouyeri gaf met enkele uitspraken direct een indruk van zijn motieven. Volgens twee getuigenverklaringen sprak hij kort na zijn daad een omstander aan:
B: "Wat kijk je?"
Omstander: "Dat kun je toch niet maken."
B: "Dat kan ik wel, waarom niet... hij heeft het ernaar gemaakt."
Omstander: "Dit kan toch niet, dit kan je toch niet maken."
B: "Dat kan ik wel en dan weten jullie ook wat je te wachten staat."
Hierna liep Bouyeri rustig het nabijgelegen Oosterpark in.
Pim Fortuin, 6 mei 2002 vermoord, is 54 jaar geworden.
Hij durfde te zeggen, wat vele mensen in Nederland denken. Hij durfde op te treden tegen het establishment, waarvan hijzelf nooit deel zou uitmaken. Ik waardeer Pim om zijn moed, zijn vastberadenheid en de manier waarop hij binnen 9 maanden de gehele binnenlandse politiek op zijn kop zette. Pim leeft in mijn gedachte voort als charismatische, flamboyante, glasheldere, provocerende maar ook flexibele en innemende persoonlijkheid.
Herman Brood, 11 juli 2001 heengevlogen vanaf het Hilton Amterdam, hij is 54 jaar geworden.
Hij was de Nederlandse belichaming van seks, drugs en rock-'n-roll. Als musicus met zijn Wild Romance verscheidene keren gezien in de Tagrijn in H'sum en Arnhem. Mijn eerste concert in 1976 was bij Vitesse waar Herman de toetsen bespeelde.
Ik vind hem ook een groot kunstenaar met zijn herkenbare werken in Cobra stijl. Ik kwam zelfs in de stamkroeg van Dali in Cadaqués een zeefdruk van hem tegen begin jaren 90.
De 25-jarige Marcel Kretzer uit Hilversum is op maandag 9 oktober 1995 overleden aan de verwondingen. Hij werd in de nacht van zondag op maandag met zwaar (hoofd)letsel aangetroffen bij zijn fiets op de Groest ter hoogte van cafe "Het Wapen van Hilversum". De politie ging ervan uit dat hij slachtoffer van een beroving geworden is, het echte motief is nog steeds onbekend. Er waren geruchten dat had om een afrekening in de drugsscene zou gaan met een verwisseling van het slachtoffer. Ook zouden er later in een huis van bewaring geruchten zijn over 3 daders die daar vastzaten voor een ander delict (verkrachting). Een paragnost heeft ook drie daders beschreven en beschreef dat dit zinloze geweld met veel drugs en alcohol gepaard is gegaan.
October '95, metal-guitarplayer Marcel Kretzer (on the left) was brutally murdered in an act of ultra-violence, just before his 25th birthday. This rare footage was shot three months earlier; a chaotic try-out of a song in our own, former theatre-club 'de Villa' in Hilversum.
In de jaren '95 tot '98 heb ik in experimentele performancegroep 'Lupens Ludens' gespeeld en nadat Marcel was vermoord, in 'de Villa' op de Hoge Naarderweg in Hilversum gewoond. Over deze ervaringen zal ik elders in deze blog eens schrijven. Zie: Stichting Magdalena
In een junken-nis van het voormalige UWV-kantoor hing nog een gedenkplaat ter nagedachtenis.
HILVERSUM, 20 OKT. “We houden het voorlopig op een uit de hand gelopen beroving omdat op het slachtoffer geen portemonnee, geld of pasjes zijn gevonden. Alles was weg”, zegt de woordvoerder van het politiekorps Gooi en Vechtstreek. Meer heeft negen dagen onderzoek door 25 politiemensen van het team 'ernstige delicten' in Hilversum nog niet opgeleverd.
Het “buitengewoon geschokte” politiekorps zoekt antwoord op de vraag wie de 25-jarige Marcel Kretzer in de nacht van 8 op 9 oktober heeft (of hebben) doodgetrapt. “Zeer veel inwendig letsel en ernstige wonden aan het hoofd”, zo kan volgens de woordvoerder het sectierapport nog het beste worden samengevat. Het komt er op neer dat de meeste organen waren vernield. De daders moeten “vreselijk door het lint zijn gegaan”.
Kretzer, volgens de politie behorend tot de zogenoemde 'A-types' (zachtaardig, goede vaardigheden in taal), hetgeen zijn vrienden en kennissen bevestigen, maakte deel uit van het kunstenaarscollectief Lupus Ludens. Hij werd maandagmorgen 9 oktober om vijf voor half vijf “badend in het bloed” gevonden door surveillerende agenten, op straat in het uitgaansgebied het Groest.
Het onderzoeksteam gaat er van uit dat Kretzer toen hij werd overvallen op weg was van de discotheek 'Bombarde' (sluitingstijd vier uur) naar zijn fiets, die tegenover zijn stamcafé was gestald. Het slachtoffer werd wegens het zware letsel onmiddellijk overgebracht naar het VU-ziekenhuis in Amsterdam en overleed daar in de loop van dinsdagmorgen.
De politie wil de daders snel pakken en heeft in het centrum van Hilversum affiches verspreid om de zaak onder de aandacht van het publiek te brengen. “Het leeft hier enorm”, zegt de woordvoerder, maar nog niemand heeft zich gemeld die iets gehoord of gezien heeft.
NRC 17 Oktober 1995 door Geert Mak: Een vergeefse dood
HILVERSUM. Marcel Kretzer werd, zoals dat wel eens gebeurt in dit land, vorige week maandag doodgetrapt. Hij was 's avonds laat met vrienden uitgeweest, en hij was daarna nog even zijn fiets gaan halen. Later werd hij gevonden, in het winkelcentrum van Hilversum, in een grote plas bloed. Hij was vijfentwintig jaar, hij had lang haar en een brilletje, en hij was de vredelievendheid zelve.
Bij Marcel kwam alles uit het hoofd. Hij was een echte whiz-kid, zo'n computerjongen die alles doorhad, hij was mede-oprichter van een woon-werkgemeenschap voor jonge kunstenaars, hij was bezig met het opzetten van een eigen bedrijfje voor beeldanimaties en TV-reportages en hij was net begonnen als gitarist in een nieuwe band. Hij vond het fantastisch. Afgelopen zaterdag zou een hoogtepunt zijn, dan zouden ze voor het eerst in Amsterdam optreden. Maar toen was hij al vier dagen dood, en zijn vrienden hadden in hun ontreddering de hele stad ondergeplakt, want Marcel mocht van hen geen cijfertje in een statistiek worden, dat nooit.
De kunstenaarsgemeenschap rondom Marcel deed in de verte denken aan het gezelschap dat de hoofdrol speelde in dertiendelige filmserie Die Zweite Heimat van Edgar Reitz. Ook in de villa van 'Lupus Ludens' - de spelende wolf - was de gemiddelde leeftijd rond de vijfentwintig, en iedereen hield zich er bezig met muziek, mode, theaterperformances, film, computeranimaties en wat de moderne tijd al niet verder aan mogelijkheden opende.
Die maandagochtend om negen uur kreeg Christiane, een van zijn huisgenoten, een telefoontje van de recherche, over Marcel, dat hij gewond was. “Er is bij ons wel eens wat vaker aan de hand, dus we dachten: met Marcel komt het wel weer goed.” Ze ging wat spullen voor hem pakken, voor in het ziekenhuis. Maar wel trommelde ze haar andere huisgenoten uit bed, en ook een paar verdere vrienden werden gewaarschuwd. Toen belde zijn moeder: dat hij hersendood was, dat alles wat maar kapot kon kapotgetrapt was, zijn ingewanden, zijn milt, zijn nieren, zijn hoofd, alles stuk.
Met zijn twintigen hebben ze de rest van die avond zitten wachten en waken, hopend op een wonder. Twee van zijn vrienden brachten de nacht op straat door, voor het café waar het gebeurd was. “Je begint op de een of andere manier te bidden”, zei Christiane, “Ik ben helemaal niet gelovig, maar toch.” Marcel stierf de volgende ochtend, bij het eerste licht. Maar niemand kon geloven dat hij echt dood was. Die dinsdag besloten ze een affiche te maken: “Het gebeurt. In het centrum van Hilversum. Onze vriend Marcel is op beestachtige wijze doodgeslagen. Totaal geschokt blijven wij achter met onze honderden vragen. Staan wij alleen?”
Op de plek zelf, schuin tegenover de ijskasten van Scheer en Foppen en het Wedgewood van Feeterse, werden ondertussen bloemen gelegd en kaarsen aangestoken. Jongens en meisjes zaten dag en nacht tegen een winkelpui, losten elkaar af in een spontane dodenwake.
Woensdagochtend begonnen ze het hele centrum van Hilversum onder te plakken, terwijl de winkels opengingen en de straten steeds drukker werden. Christiane: “Plakken is ook een vorm van geweld. Met affiches kun je prima terugslaan.” Het was een vorm van doen en rouwen tegelijk, die plakpartij. De politie keek nadrukkelijk de andere kant op. Uit de affiches vloeide een tweede actie voort, een uitnodiging aan heel Hilversum voor een openbare koffiemaaltijd, op zaterdagochtend, “om de dood een gezicht te geven”, zoals een van de jongens zei.
Vrijdag werd Marcel in zijn graf gelegd, met honderd vrienden en duizend bloemen, en een beer en een vliegend paard. Die avond begonnen zijn vrienden in de villa pas werkelijk afscheid van hem te nemen, onder elkaar, met wijn, verhalen en gedichten. Er werd voor hem gedanst, de band speelde een speciaal voor hem gecomponeerd nummer, Christiane zong voor hem. “Zo hebben we hem uitgewuifd, ja. Hij hoefde er niet meer te zijn.” Maar veel van zijn vrienden hadden nog steeds het gevoel dat hij ieder ogenblik weer om de hoek kon stappen: “Sorry jongens, grapje, beetje uit de hand gelopen, sorry.” De volgende ochtend stond een tientallen meters lange tafel in de winkelstraat, wit gedekt, vol bloemen en taarten, aangeleverd door de aangrenzende winkeliers. Op de plek stond een groot portret van Marcel, de bloemen waren aangegroeid tot een kleine heuvel. De tafel bond en verdeelde de straat tegelijk: aan de ene kant de vriendenclub van Marcel, aan de andere kant de mensen. De winkelende Hilversummers liepen er aarzelend langs, vaak hielden ze halt, soms gingen ze zitten en dronken een kop koffie. “We moeten hier een monument neerzetten”, zei een gemeenteraadslid. “Den Haag”, zei een oudere mijnheer. “De doodstraf”, zei een ander, maar een mevrouw sprak hem tegen: “Dan verlaag je jezelf als een beest.” Een oudere dame liet een gedicht circuleren: “Het leed is niet te peilen. Dat kinderen wordt aangedaan.” “Ik vind dit heel emotioneel.” “Heel fijn, ja.” “Of ze de dader vinden of niet, hij zal zich in elk geval voor Gods troon moeten verantwoorden.” “Dat moet hij zeker, mevrouw.” “Dat zijn z'n vrienden, die zorgen dat hij niet vergeten wordt.” “Jammer dat-ie dood is, hè mam.”
Christiane voerde samen met Katy een performance uit, met langzame, strakke gebaren, gekleed in witte jurken met kappen en lange slepen, een vertraagd ballet voor twee bruiden. De zon scheen, de klokken luidden, de TV-camera's zoemden, een jongen roffelde omfloerst op een trom en het leek wel Pasen. Ik weet niet wat ik verder aan dit verhaal moet toevoegen. Op diezelfde zaterdag stonden de kranten vol over de onttakeling van de familiezin, de verslapping van normen en beleefdheden, de verloedering van de wereld en van de jeugd in het bijzonder. Het zal allemaal wel.
Mensen hebben soms de neiging om te zeggen dat Marcels dood niet vergeefs was, maar dat is natuurlijk onzin. Bij zijn vrienden bleef bij vlagen het ongeloof terugkomen.
