Concert Steven Wilson - Hand Cannot Erase Tour (dutch)

thursday April 23, 2015

20:30h Hedon, Zwolle
Een van de meest eclectische en productieve kunstenaars in de rockmuziek. Steven Wilson schrijft, produceert en neemt al muziek op sinds zijn tiende. Hij komt uit Engeland en is groot gebracht met Pink Floyd en Donna Summer, muziek dat cruciaal was in de ontwikkeling van deze artiest. Midden jaren 80, toen Steven nog steeds op school zat, begon Steven twee projectjes die hem toegang gaven tot aan de professionele muziekwereld: Porcupine Tree en No Man. In Porcupine Tree ontdekte hij zijn weg in psychedelia, progressive music gecombineerd met zijn liefde voor ambitieuze seventies muziek. No-Man, de band met zanger Tim Bowness met wie hij langdurig al samenwerkt. Beinvloed door allerlei stijlen van omgevingsmuziek tot aan Hip-Hop, werden hun eerste singles en albums een mix van dance beats en weelderige orkestraties.

Vanaf 2003 begon Steven stilletjes muziek onder zijn eigen naam te releasen, in de vorm van een serie van twee tracks CD singles bij zijn eigen label Headphone Dust, met een cover van o.a. Prince, Alanis Morisette, Abba, The Cure en een liedje van hemzelf. Deze singletjes vroegen om meer en leidde tot een discussie om zijn eerste officiële solo album op te nemen. Tussen januari en Augustus is hij begonnen met materiaal op te nemen. Hij componeerde tien nieuwe liedjes in de stijl van ballads en anthems tot industrial noise en donkere, filmachtige, rijkelijke constructies opgenomen in heel de wereld. Zijn tweede album Grace For Drowning werd gereleased in 2011 op CD, vinyl en Blu-ray. Het album deed het fantastisch met o.a. een plaatsje in de top 40 in UK, Duitsland, Polen en Nederland. In dezelfde tijd was Steven bezig met een samenwerkend album met zijn vriend Mikael Akerfeldt van Zweedse band Opeth. Hun album Storm Corrosion kwam uit in 2012 en is beïnvloed door artiesten als Scott Walker en Talk Talk. In 2013 kwam zijn derde solo album The Raven That Refused To Sing uit. Op dit moment is Steven druk bezig met zijn vierde studio album Hand. Cannot. Erase. die in februari 2015 zal verschijnen.
Link: Interview 2014 Steven Wilson part 1

Recentie Hand. Cannot. Erase. door PlatoMania:
De progwereld wordt de facto de laatste twee jaren geregeerd door twee mannen, die in veel opzichten veel op elkaar lijken: Steven Wilson en Neal Morse. Beiden hebben al dan niet voorlopig afscheid genomen van de band waarmee ze groot zijn geworden (SW van Porcupine Tree; NM van Spock’s Beard), beiden hebben veel nevenprojecten (SW o.a. Blackfield, No-Man, Storm Corrosion; NM o.a. Flying Colours, Transatlantic), beiden hebben nog meer nevenactiviteiten (SW remixen van oude klassiekers; NM het evangelie verspreiden), en beiden hebben een inmiddels bloeiende solocarrière. En laten beiden nu tegelijkertijd een nieuwe soloplaat uitbrengen, waarbij gezegd moet worden dat deze keer SW ruim op punten wint van NM. 

Hand. Cannot. Erase is wederom een juweeltje geworden dat groeit bij iedere draaibeurt. Wilson solo is een stuk melancholieker dan hij ooit was in Porcupine Tree en deze keer al helemaal omdat deze conceptplaat gaat over het ware verhaal van de 38-jarige Joyce Vincent die twee jaar dood in haar huis lag voordat zij werd ontdekt. Deze gebeurtenis past precies in Wilson’s ietwat zwartgallige visie op de wereld die hard, koud en onverschillig is. Die visie wordt in acht intrigerende nummers, waarvan er drie boven de tien minuten klokken, vormgegeven door Wilson’s huidige toerband, bestaande uit de magistrale gitarist Guthrie Govan, toetsenist Adam Holzman, drummer Marco Minneman, bassist/stickman Nick Beggs, en fluitist/saxofonist Theo Travis. Deze opvolger van het bekroonde The Raven That Refused To Sing bevalt mij nog beter omdat ik direct meer vat op de nummers kan krijgen en dus genieten. Mooi, heel mooi. Waarbij de deluxe versie nog mooier is door de toevoeging van een cd met de originele demo’s en twee nummers die de plaat niet hebben gehaald; een Blu-Ray met hi-resolution 5.1 audio, additionele alternatieve versies, mixes en radio edits, en een dvd met een special stereo mix.
Hand. Cannot. Erase is wederom een juweeltje geworden dat groeit bij iedere draaibeurt. Wilson solo is een stuk melancholieker dan hij ooit was in Porcupine Tree en deze keer al helemaal omdat deze conceptplaat gaat over het ware verhaal van de 38-jarige Joyce Vincent die twee jaar dood in haar huis lag voordat zij werd ontdekt. Deze gebeurtenis past precies in Wilson’s ietwat zwartgallige visie op de wereld die hard, koud en onverschillig is. 

Recentie Hand. Cannot. Erase. door Hugo v/d Bos (Platendraaier) :
Na het succes van The Raven That Refused to Sing twee jaar geleden is Hand. Cannot. Erase. alweer de vierde soloplaat van de multi-instrumentalist Steven Wilson. Met bands als Porcupine Tree en Blackfield leverde hij al vele kwaliteitsplaten af. Voor het album liet hij zich inspireren door het verhaal van Joyce Carol Vincent, een 38-jaar oude vrouw die twee jaar dood in haar appartement lag zonder dat ook maar iemand haar had gemist. Na het zien van de film Dreams of a Life over de spraakmakende dood van Joyce besloot Wilson een conceptalbum over haar leven te maken.

Het album opent met het instrumentale First Regret, een donker maar ook wonderschoon begin. De pianoklanken aangevuld met wegebbende stemmen op een lichte beat. Het nummer loopt feilloos over in 3 Years Older, openend met de klanken van het hammondorgel. De melodielijnen zijn breed opgezet en de gitaren voeren de boventoon. Gitaarsolo’s worden afgewisseld met rustige passage’s. Terwijl de stem van Wilson klinkt horen we een samenzang die iets wegheeft van CSNY. Het prachtige refrein is diep bedroevend en zet het gevoel dat niemand om je geeft angstaanjagend sterk neer. De band die ook al actief was op Wilson’s voorgaande album is sterk op elkaar ingespeeld. De stevige gitaarriffs, klanken van het hammond orgel en tikkende drums zorgen voor een onheilspellend geheel. Het titelnummer Hand Cannot Erase doet nog het meest poppy aan met halverwege een flinke tempoversnelling. Sterk in de liefde, maar al snel uitgewist uit de wereld. Perfect Life vertelt het verhaal over de pleegzus van de hoofdpersoon. Hun intense relatie klinkt door in de elektronische klanken van het nummer. Terwijl de pleegzus langzaam uit haar geheugen verdwijnt zingt Wilson op zijn indrukwekkende manier de woorden We have got a perfect life. [YouTube: Perfect Life]

When I was 13 I had a sister for 6 months.

She arrived one February morning, pale and shellshocked,
from past lives I could not imagine.

She was 3 years older than me, but in no time we became friends.

Op Routine is een belangrijke rol weggelegd voor zangeres Ninet Tayeb. Met haar teksten voegt ze de emotionele waarde toe vanuit de vrouwelijke hoofdpersoon. De indringende klanken van de piano krijgen halverwege steun van de elektrische gitaar, die zo van de hand van Mark Knopfler zou kunnen komen. Naar het einde toe volgt een ontknoping die met steun van het hammond orgel en snelle drumritmes het tragische verhaal versterkt. Home Invasion voelt aan als een buitenaardse invasie die neerdaalt. De metalriff maakt het geheel zwaar en vormt met aanvulling van de orgelklanken een duister geheel. De schreeuwende gitaarklanken in het instrumentale gedeelte zijn een groots spektakel. Na de overgang naar een groovy sound volgt het zanggedeelte. Steven zet zich af tegen de groeide internetcultuur, waarbij sociale contacten zich steeds meer lijken te verplaatsen naar de online wereld.

Download love and download war.

Download the shit you didn’t want.

Download the things that make you mad.

Download the life you wish you had.

Het nummer gaat over in het donkere begin van Regret #9, waarbij de mellotron als key instrument fungeert. De ruimtereis die we hierbij maken wordt halverwege versterkt met een langdurige gitaarsolo. Gitarist Guthrie Govan gooit weer eens alle registers open om het nummer te laten eindigen in ontspannende pianoklanken. Transcience geeft een vervolg aan deze onovertroffen trip, waarbij er terug wordt gekeken op de gelukkige momenten uit ons leven. De akoestische gitaar vormt samen met de synths een meeslepend geheel dat de toekomst toch anders doet verlopen dan gepland. Ancestral heeft een elektronische achtergrondbeat waarop het nummer zich langzaam mee ontwikkeld. De tonen van een fluit en rustige pianoklanken vormen de opbouw naar het punt der ontlading, waarbij gitaarklanken en knallende drums de overhand nemen. De emotionele teksten komen tot een hoogtepunt met het lichaam van Joyce dat jarenlang onopgemerkt blijft. De duistere klanken vormen een krachtsexplosie die met behulp van strijkers een tragisch randje krijgen. De stevige track vormt met zijn tempowisselingen en prachtig opgebouwde sferen een waar muzikaal hoogtepunt.

Reason never seems to come to guilty men.

Things that meant so much mean nothing in the end.

That function is dysfunction and to hide the truth.

Distracted by their faith, ignoring every proof.

Het voorlaatste nummer Happy Returns vormt het slot van het zanggedeelte. Hoofdpersoon Joyce lijkt hierin terug te stappen in de sociale wereld en haar banden met vrienden en kennissen nieuw leven in te blazen. Het einde van haar leven komt aan als een klap en het gezochte contact met haar broer vindt nooit zijn verwachte einde. Wilson’s hoge vocalen vormen in combinatie met het pianospel een emotioneel slot. Het verhaal wordt daarna met het instrumentale nummer Ascendent Here On… op passende wijze afgesloten.

Wilson’s vertaling van het indrukwekkende verhaal van Joyce naar het album toe is ijzingwekkend sterk gedaan. De verschillende passages uit haar leven worden met behulp van ontspannende pianoklanken tot aan hevige gitaarriffs en drums van de juiste emotionele waarde voorzien. Het talent van Wilson, en niet te vergeten de bandleden, om elke seconde van belang te laten zijn komt op Hand. Cannot. Erase. tot een waanzinnig hoogtepunt. Steven heeft zijn volgende kwaliteitsalbum afgeleverd en het is nu wachten wat hij de volgende keer voor ons in petto heeft.

BLOG: Hand.Cannot.Erase

Setlist
First Regret
3 Years Older
Hand Cannot Erase
Perfect Life
Routine
Index
Home Invasion
Regret #9
Lazarus (PT-song)
Harmony Korine
Ancestral *)
Happy Returns
Ascendant Here On...
Encore:
The Watchmaker
Sleep Together (PT-song)
Sectarian (bonus: last gig for Guthrie and Marco)
The Raven That Refused to Sing

Pink en Floyd

Here our kittens are already 6 months old, in the spring sunshine asleep in the lounge chair outside, they are grateful photograph objects.

Beiden zijn begin mei 'behandeld' ofwel gecastreerd en gesteriliseerd. Zij waren er allebei weer snel genezen na een dagje rust en spelen weer gezellig samen. Zij zijn veel in de achtertuin te vinden, spinnetjes, vliegen, bijen, kikkertjes en padjes en ook de visjes in de vijver zijn niet meer veilig.
Vandaag (16 juli 2015) werd het eerste echte mini vogeltje gevangen door Pink. Deze werd dus om de beurt de hele huiskamer door geslingerd en de veertjes lagen overal ... zielug, maar goed dat het vogeltje snel dood was.

SureFlap Microchip Kattenluik

Kattenluik op batterijen met microchip; het kattenluik registreert het chipnummer van uw kat (max. 32 katten) als elektronische sleutel, alleen onze katten krijgen toegang. Op deze manier krijgen de katten toegang tot het huis, maar ongenodigde gasten niet. Dit luik werkt perfect, de katten kunnen naar buiten als zij dat willen, ook 's nachts. Het was gemakkelijk te installeren en je hebt er verder bijna geen omkijken meer aan. Soms even schoonmaken met een doekje en per 6 maanden 4 nieuwe AA batterijen erin (knipperend rood ledje).

Ook hebben we een Catmate drinkfontijn voor de katten. Een klein en vooral stil pompje en koolfilter zorgt voor vers stromend water.
Het maximale stroomverbruik is 2 Watt, bij ons staat de pompcapaciteit op ongeveer de helft. De katten drinken graag buiten uit de vijver of een regenplas, maar hier drinken ze allebei ook graag uit.

Habituatie (dutch)

Hoe wij horen

Het bewust horen of waarnemen van geluid vindt plaats in de hersenschors. Vooraleer we geluid in de hersenen horen, legt het een lange weg af. Geluid wordt ter hoogte van de oorschelp opgevangen en via de uitwendige gehoorgang naar het middenoor geleid. Vervolgens gaat het van het middenoor naar het binnenoor, ook wel de cochlea of het slakkenhuis genoemd. Het binnenoor bevat het eigenlijke gehoororgaan. Het buiten- en het middenoor hebben dus een geleidingsfunctie: ze geleiden en versterken het opgevangen geluid naar het binnenoor. Het eigenlijke gehoororgaan bevat zo’n 17 000 haarcellen die als gevolg van de geluidstrillingen buigen. Aan de basis van de haarcellen liggen fijne zenuwdraden die naar de hersenen leiden. In het gehoororgaan wordt de buiging van de haartjes (bewegings- of mechanische energie) omgezet in een signaal (elektrische energie). Alle zenuwen vanaf het oor tot in de hersenschors vormen samen de gehoorzenuw, die in totaal ongeveer 30 000 zenuwvezels bevat.
Zodra de mechanische energie in elektrische energie is omgezet, brengt de gehoorzenuw de elektrische signalen naar de hersenen. De patronen van elektrische activiteit aanwezig in de gehoorzenuw worden vergeleken met patronen aanwezig in het auditief geheugen. Wordt er in het auditief geheugen een patroon gevonden dat overeenkomt met dat van elektrische activiteit in de gehoorzenuw, dan herkennen we geluid.


Het auditief geheugen
Het merendeel van wat we horen is een opeenvolging van geluid zoals spraak of muziek. Tijdens de kinderjaren horen we veel nieuwe geluiden waarvan we de betekenis niet kennen. Vanaf we weten wat de geluiden betekenen, worden ze opgeslagen in het auditief geheugen, dat zich in de hersenschors bevindt. Het auditief geheugen snakt naar nieuwe informatie, maar is op jonge leeftijd nog vrij leeg. Later in de ontwikkeling is er een voortdurende vergelijking tussen patronen opgeslagen in het auditief geheugen en patronen afkomstig van het oor. Telkens als er overeenkomst is tussen het patroon afkomstig van het oor en het patroon opgeslagen in de hersenen, herkennen we geluid. We weten dan wat een specifiek geluid betekent.

Het onderbewuste deel van de hersenen,
dat betrokken is bij het horen zit heel diep: verder dan het binnenoor en vóór de plek waar geluid bewust wordt waargenomen. Dit onderbewust gedeelte van het gehoorsysteem bevat onbewuste filters, netwerken van zenuwcellen die geluiden oppikken vanuit de wens om te worden gehoord (Denk maar aan de moeder die de pasgeboren baby hoort bewegen in zijn slaap). We nemen de geluiden waar vanuit de wens ze te horen, terwijl we ons niet bewust zijn van de striemende regen op het dak. Deze netwerken van zenuwcellen zijn te herprogrammeren.

Experiment
In 1953 voerden Heller en Bergman een eenvoudig experiment uit. Ze plaatsten tachtig normaal horende proefpersonen (universiteitsstudenten, zonder tinnitus) elk gedurende vijf minuten in een geluidvrije ruimte. De proefpersonen moesten elk geluid melden dat ze hoorden. Velen gingen er wellicht vanuit dat ze een geluidstest moesten ondergaan, maar in wezen kregen ze niets te horen. 93% meldde zoemende, kloppende of fluitende geluiden in het hoofd of de oren. (Dit zijn precies de geluiden die worden gemeld door tinnituscliënten, mensen met oorsuizen).
Dit eenvoudig experiment toont aan dat iedereen in staat is de elektrische activiteit, aanwezig in iedere zenuwcel, als geluid te ervaren. Elke zenuwcel draagt in zekere mate bij tot het uiteindelijk ervaren van tinnitus, ondanks het feit dat sommige gebieden in het gehoorsysteem misschien minder werkzaam zijn dan andere. Het geluid dat de proefpersonen hoorden in het bovenstaande experiment kan je omschrijven als ‘de muziek van de hersenen’.

Neutrale geluiden
Daartegenover zijn er ook geluiden die een gevoel van behagen en ontspanning teweegbrengen. Denk maar aan fluitende vogeltjes in het bos. Hier ervaren we een positief gevoel. Het limbisch systeem hoeft het autonoom zenuwstelsel niet te activeren, want het lichaam is niet in gevaar. Verder zijn er ook veel omgevingsgeluiden die geen invloed hebben op het limbisch systeem en het autonoom zenuwstelsel. Denk maar aan het basisgeruis van een computer of het geluid van de koelkast. We merken die geluiden niet eens op. We krijgen er geen specifiek gevoel bij. Ze zijn neutraal. Ze leiden niet tot een verhoogde activiteit van het autonoom zenuwstelsel. Zo begrijp je nu wellicht ook dat het perfect mogelijk is om naast een drukke spoorweg te slapen. Mensen zijn zich niet meer bewust van het geluid van de voorbijrazende treinen. Voor hen zijn het neutrale geluiden zonder betekenis.

Geconditioneerde reacties
Sommige geluiden hebben een speciale betekenis. Een jonge moeder wordt bijvoorbeeld wakker van het gehuil van haar baby, terwijl ze een paar minuten eerder door een onweer sliep. Iemand schrikt op uit zijn slaap als er plots een houten vloerplank kraakt of kijkt meteen om in een druk café als hij zijn naam in de menigte hoort. Het valt op dat we als het ware automatisch op deze geluiden reageren. Dit automatisch reageren hebben we al heel snel verworven. Het is een vaardigheid die het hele leven lang even sterk ontwikkeld blijft.
De voorbeelden tonen aan dat we zachte geluiden die een belangrijke betekenis hebben toch goed horen. We zijn hiertoe in staat door de aanwezigheid van onbewuste filters in de gehoorbanen gelegen tussen de oren en de oppervlakte van de hersenen. Belangrijke geluiden krijgen als het ware voorrang op geluiden die niet zo belangrijk zijn. Een moeder wordt wakker als haar baby huilt, want ze heeft geleerd dat dit een belangrijk geluid is. Het onweer is minder belangrijk en wekt haar dus niet. Een geleerde reactie op een geluid dat een speciale betekenis heeft, noemen we een geconditioneerde reactie.

Het limbisch systeem

Het gehoorsysteem heeft een groot aantal verbindingen met het limbisch systeem welke het mogelijk maakt dat we kunnen voelen en emoties ervaren. Bovendien is het limbisch systeem ook noodzakelijk om iets te leren. Zo krijgt ieder geluid waarvan we de betekenis hebben geleerd, een ‘gevoelslabel’. Dit label kan nu en dan veranderen, want het is afhankelijk van hoe we ons voelen en de situatie waarin we het geluid horen. Een voorbeeld: het geluid van de tv van de buurman kan aangenaam zijn wanneer je hem aardig vindt, maar irritant wanneer je hem niet kunt uitstaan.
Ook het autonoom zenuwstelsel is betrokken bij het horen. Het regelt de spanning in de spieren, het hartritme, de ademhaling en het zweten. Het autonoom zenuwstelsel is in staat het lichaam klaar te maken om te reageren doordat sommige lichaamsfuncties toenemen om als reflex te reageren.

    

Tinnitus en TRT
Ook ‘natuurlijke geluiden’ kunnen een probleem worden omdat men ze beschouwt als een bedreiging voor het leven of de kwaliteit ervan. Belangrijk voor het ontstaan van het tinnituslijden is de geconditioneerde reactie op tinnitus, veroorzaakt door het onderbewuste deel van de hersenen. Dit is het niveau waarop je onaangename gevoelens en toegenomen spanning ervaart telkens als het tinnitussignaal wordt opgespoord. De onaangename gevoelens zijn afkomstig van het limbisch systeem, dat instaat voor het gevoelsmatige en het leren. Het limbisch systeem activeert het autonoom zenuwstelsel met een toename van
spanning in het lichaam als gevolg (Het Jastreboff mechanisme). Zolang je gelooft in het bedreigende karakter van de tinnitus, zal je het geluid voortdurend horen.
Link: Tinnitus Retraining Therapie (TRT). 

The Forgotten Frequency: 432 Hz (dutch)

Muziek is essentieel in ons leven. Het kan je in vervoering brengen of in een bepaalde stemming en of je nu naar klassieke muziek luistert of naar rock- of popmuziek, iedereen houdt wel van muziek. Wat veel mensen echter niet weten is dat muziek, net als licht en elektriciteit, bestaat uit golven of trillingen. Hoe hoger het aantal trillingen per seconde, hoe hoger de toon die wij horen. Deze trillingen worden gemeten in hertz (Hz), het aantal hertz is een maat voor frequentie (het aantal trillingen per seconde).

De natuurlijke stemhoogte (vaste toonhoogte) van muziekinstrumenten is sinds het begin van de Tweede Wereldoorlog internationaal vastgesteld op 440 Hz. Het was Goebbels die de nieuwe standaard voor muziek erdoor drukte in 1936. In 1953 werd ondanks de massale protesten van vele musici, nogmaals bevestigd door de ISO (Internationale Organisatie voor Standaardisatie) tijdens een congres van musici in Londen.
Dit terwijl voorheen 432 Hz als wereldwijde standaard werd gezien. Zelfs van de meest oude beschavingen worden instrumenten gevonden en deze zijn 'wonderbaarlijk' genoeg allemaal gestemd op de natuurlijke toonhoogte 432 Hz. Dit komt omdat 432 Hz, in tegenstelling tot onze huidige standaard van 440 Hz, tevens de natuurlijke stemtoonhoogte van het universum is. Zo wordt deze frequentie ook wel de ‘heilige stemming’ genoemd aangezien deze overal in terug te vinden is, van Einstein's bekende formule e=mc2 tot de wiskundige formules van Pythagoras.

De oude meesterwerken van musici zoals Bach, Brahms en Mozart werden oorspronkelijk geschreven op instrumenten die waren gestemd op 432 Hz, simpelweg omdat deze natuurlijke frequentie beter is voor de instrumenten en voor de zanger(es) en je er een prettig en ontspannend gevoel bij krijgt. Er zijn zelfs gevallen bekend van helende effecten op mensen die (vaak) luisteren naar 432 Hz muziek.
De helende effecten op mensen is te verklaren uit het feit dat 440 Hz muziek invloed uitoefent op de voorhoofd-chakra en mensen vastzet in het hoofd en in het denken, terwijl de 432 Hz frequentie juist een gunstige invloed op de hartchakra heeft waarbij je vanzelf ontspant. Je ervaart de muziek meer rond de romp van het lichaam en hierdoor hoeft de muziek ook minder hard te staan omdat alles duidelijker is.

Het ‘kleine’ verschil van 8 Hz uit zich in de boventonen en een muzikaal getraind oor hoort gelijk hoe zacht en aangenaam 432 Hz klinkt. Qua beleving maakt het een aanzienlijk verschil en mede daarom versnelt het luisteren naar 432 Hz muziek de spirituele ontwikkeling van de luisteraar, al zal het tempo van deze ontwikkeling per persoon verschillend zijn.

Het heilige getal 432 zien we onder meer terug bij de volgende verschijnselen:
- Een keer de klok rond is 12 uur = 43200 seconden
- De natuurlijke grondtoon van het universum is 432 Hz
- In de Grote Piramide is het getal 432 overal in terug te vinden
- Vermenigvuldig de coördinaten van Stonehenge: 51x10x42,3529=21600 (=43200/2)
- Diameters van de Zon en de Maan; Zon=864000 mijl (=432000*2) ; Maan=2160 mijl (=4320/2)
- Optimale aantal gaatjes om een golfbal zo aerodynamisch mogelijk te maken = 432
- Gemiddeld aantal hartslagen per 12 uur: 43200
- De grote cyclus van het hindoeïsme genaamd de Maha Yuga duurt 4.320.000 jaar
- De originele Stradivarius viool is ontworpen om op 432 Hz gestemd te worden
Het lijkt er sterk op dat het getal 432 al een hele lange tijd in ons onderbewustzijn en ons DNA ligt opgeslagen en willen we deze kosmische sleutel weer leren begrijpen zouden we kunnen beginnen de muziek weer te spelen zoals het bedoeld is: op 432 Hz.
In Audacity (free app) kan je gemakkelijk de toonhoogte veranderen van 440 naar 432 Hz: Effects / Change Pitch. Percent Change: -1.774.

Link: YouTube 

DIY AC-RFI Filter for HiFi equipment

Looking for a low-budget solution for a clean power supply for my amp, I came to the site of a Polish electrician/audiophile. He builds tube DAC's and tube amplifiers, the next DIY scheme against an RFI filter with surge protection. He offers them commercially today in a beautiful aluminum casing with 4 sockets and phase switches. Before Amplifiers the ferrite L2 and L3 are omitted because the dynamics of the amplifier would go. 15 years ago he has figured a known electrical schematic and developed for use in high-end audio:

Lukasz on his site 'Lampizator':
230 AC filter, just a CLC PI type filter with lowpass function.
This is the final iteration - a result of 1/2 year of testing and listening.

The audio characteristics becomes:

- more focused, more tight
- center image is more central and better defined
- 'stereo wings' of the image become more naturally spread
- voices sound more natural and more “right there”
- everything sounds “more right” 
- bass is deeper, stronger and more pulsating. 

Comments:

C1 - 0,1 to 0,22 uF / 275V x rated (or 630V non-x rated). Soldered directly to IEC socket.
C2, C3 - 0,01 uF (10nF) x or y rated foil caps (Wima) (or 630 V non x rated).
MOV - varistor 300V DC, directly on the AC outlet (surge protector).
L1 - Ferrite ring, 3001 material. From C1 to L1 - wires tightly twisted (2,5 mm2 insulated solid core, blue and brown).
L1 Winding: two wires wound tightly around core together 3 1/2 times) (not like on the drawing, but both wires side by side).
L2 and L3 - finger sized ferrite rods - 3 turns of each wire. [OMIT these for amplifier outlets!].
L4 - Ferrite rod 3-4 cm, dia. 10-15mm, 10 wire turns. 2,5 mm solid copper wire (green/yellow stripes).
Earth continuity switch, this way you can switch the earth on or off, depending on hum problems.
Everywhere possible the N-L wires should be twisted.
If making more than 1 outlet, the C1 and L4 are common. Everything else duplicate.

Remember to solder-tin all copper ends to prevent corrosion and use hot melt glue to secure everything. Everywhere possible the N-L wires should be twisted.
I recommend at least 24 hr burn in and break in under real (or much bigger) load before critical evaluation. Use a screened AC cable from filter to HiFi equipment, otherwise the clean AC will catch RFI again. I am absolutely sure you will be amazed.

Link to Lukasz F.

(Dutch) Update 1:
Bij Radio Centrum Electronica in Utrecht de condensators en varistor gekocht (€2,65) en bij Conrad een aantal ferriet ringen (€1,60 p/s), 2 meter Lapp afgeschermde stuurkabel (3x 1,5mm2 a €3,00 p/m), een C13 apparaatstekker (€3,80) en paar meter zwart Helagaine EMV-gevlochten slang (Ø5-10 mm a €3,66 p/m) besteld t.b.v. het stroomkabeltje naar de BluRay-speler.

(Dutch) Update 2:
Zie hier het resultaat, dit proefmodel gemaakt in een iPhone doosje. Ik moet allereerst zeggen dat ik een nuchter iemand ben die niet snel het nut ziet of hoort van dergelijke stroomfilters, afgeschermde kabels e.d. en ik ben sceptisch t.o.v. andere audiofielen (bah vies woord, muziekliefhebbers bedoel ik) die m.b.v. speciale peperdure kabels een beetje meer scherpte, iets meer lucht tussen de instrumenten, de vocalen verder van speaker enz. horen en duizenden euro's aan speakersnoer, interlinks, dempers onder apparatuur, aparte zekeringen of een audiofiele stroomgroep uitgeven.

Maar ik ben een b8tje bekeerd! Er is een duidelijk verschil in het HiFi geluid met dit filter. Het geluid is inderdaad veel analytischer en schoner geworden. Ik ben een getraind luisteraar en dacht dat ik afgelopen jaar met mijn nieuwe HiFi-set naar een prachtig helder en snel geluid luisterde, dat was ook zo, maar nu is er toch wat veranderd ten positieve. Het lijkt wel of ik nu een upgrade heb gedaan naar echte high-end (bah, weer zo'n vies woord). Ik heb nu twee lange luistersessies gedaan van zo'n 6-7 uur (tot diep in de nacht dus) en wordt nu alleen nog maar enthousiaster hoe langer ik luister. Of dit nu inspelen, inbranden of gewenning heet laat ik om het even, de sound is magisch realistisch zuiver en inderdaad Lukasz, ik sta er versteld van!

   

(Dutch) Update 3:

Nu, vele luistersessies verder, ben ik helemaal overtuigd: een enorm goede upgrade dit filter. Alsof het vertrouwde warme geluid uit de Marantz receiver is omgetoverd in een fel en uiterst precies en zuiver Rotel beest, alsof mijn mid-end is omgetoverd naar een high-end installatie. Het laat uitersten zien en horen die mij nog een beetje vreemd zijn, ik moet wennen aan de sound omdat ik dit eerder alleen van echt dure apparaten heb gehoord. Veel meer definitie in het geluid maakt sommige muziek nog meer brilliant. Je hoort meer gelaagdheid in de muziek en merkt dat de versterker veel minder vergevingsgezind is en meer details naar voren komen. Het aanzuigen van de trompet van Christian Scott en de vingers van Marcus Miller over de dikke snaren van zijn bas. Het gitaar van Joe Bonamassa scheurt nog rauwer langs je oren en je voelt de timing van de muzikanten tot in de nanosecondes .... Ok, de sound heeft nog niet zoveel rust en transparantie als over de Quad elektrostaten die een collega van mij (goed opgesteld) had staan, maar gaat de goede richting op. Ik kon al erg lang luisteren zonder echt vermoeid te worden en dat is alleen nog maar vergroot. Ik moet mijzelf er toe dwingen om te stoppen met luisteren. Dit klinkt allemaal overdreven maar ik ervaar deze DIY-kick helemaal zo. Word vervolgd, ik ga eerst een nette versie bouwen met meerdere filters in een aluminium omkasting (en komt dit netfilter voor mijn subwoofer).

Acoustic wall panel

I have a bare wall in the living room that I want to provide with acoustic panels for decoration and of course to slightly improve the acoustics in the room. Much like the next picture would be great to make a home construction project there. I ordered at the Bax-shop four dark red 2 "wedge panels (Auralex studio foam 61x61x5 cm a € 18) that I want to glue in a window. I gamble the dark red color, usually the foam panels are grey but on a slate-gray wall it is tricky and I do have more dark-red furniture in the living room. I also ordered two small gray wedge panels (cm 30,5x30,5x5 a € 6) I for placing in small frame on the wall at the other side of the room.

There is something to do creative
with this wave shape foam 61x61 cm.

Update: Acoustic wall panel in the living room (March 2015)

Surround speakers

Because the current satellite surround speakers (rear) are not comply with KEF R300 front speakers, I want to replace it with the following (Marketplace €70):

The compact Model 70S was designed as a rear effects speaker in surround sound applications, but could also be used as a main speaker in a dedicated sub-sat system, in particular with the matching 40B subwoofer. Using the same Uni-Q array as in the Model 90 centre speaker, uniform coverage over the listening area was assured, as was the timbre match with Reference Series main speakers.

Specifications Surround Speakers: 
Brand: KEF Reference Series Model 70S ('98)
System type: Two-way, closed box
Sensitivity: 87 dB
Nominal impedance: 6 Ohms
Amplifier requirements: 10-100 W
Frequency range: 120 Hz to 20 kHz
Maximum output: 107 dB
System: Uni-Q Drive unit with Crossover  
LF: 160 mm polypropylene coned bass/midrange unit
HF: 19 mm fluid cooled soft dome tweeter
Dimensions (HxWxD): 253x170x119 mm
Weight: 3.1 kg, Volume: 2.5 litres

        

Specifications Center Speaker: 
Brand: KEF Reference Series Model 100 
System type: Two-way Reflex
Sensitivity: 90 dB
Nominal impedance: 6 Ohms
Amplifier requirements: 25-175 W
Frequency range: 70 Hz to 20 kHz
Maximum output: 111 dB
System: Uni-Q Drive unit with Crossover SP2227
LF: 160 mm polypropylene coned bass/midrange unit
HF: 25 mm fluid cooled soft dome tweeter
Dimensions (HxWxD): 174x460x169 mm
Weight: 5,2 kg

Old hobby iMac with Windows 7 and 8.1

The old white iMac 20" (MA589LL - Late 2006  - Intel Core2Duo 2,16Ghz) on the hobby room I once again revived because the screen was broken down. I removed the screen allowing an external monitor primely can be connected to the mini-DVI port. I bought on Marketplace a 20 " Samsung SyncMaster 206BW (EUR 25), this gives a wonderful view of 16:10, 1920x1200px sharp.
Running in Parallels 9, I have a Windows 7 (32bits, X86) and a Windows 8 (64bit) version. The fully activated versions downloaded as ISO's and installed without further settings. This works great, in the Windows 7 virtual environment runs among other apps SolidWorks 2013.

Federico Fellini

To mark 20 years of the death of Italy’s most famous film director Federico Fellini, herewith the 10 films by the ‘Maestro’ you absolutely have to see. It’s hard to fully grasp that Italy (and the world) has been without Fellini for a full two decades. Passing away in 1993, the famed auteur’s presence is so keenly felt in every aspect of Italian life and art that it’s almost as if he never went away.  - Wiki

Lo sceicco bianco (The White Sheik) 1952
Fellini’s directorial debut is a comedic farce starring Alberto Sordi, Leopoldo Trieste, Brunella Bovo, and Giulietta Masina. It was written by Fellini and Michelangelo Antonini among others and follows a prudish young clerk (Trieste) who takes his virginal young wife (Bovo) on honeymoon to Rome for an audience with the Pope. His wife is obsessed with a photostrip comic called ‘The White Shiek’ and she slips away from her husband to try and meet the star of the series. Her husband is distraught and tries to cover for her with his straight-laced relatives; meanwhile, his wife finds herself 20 km outside Rome in a boat with the ‘Sheik’. Fellini’s background as a gag writer made him the obvious choice to direct, and the film rolls along apace splatter gun timing. Lacking a authoritative voice, Fellini was to progress to develop a clear directorial vocabulary and tone, but his gift for the unexpected and farcical is very much on show even here. A rough diamond.

I Vitelloni 1953
Written by Fellini, Ennio Flaiano, and Tullio Pinelli, it is a comedy drama about a group of Italian men who settle into the comfortable familiarity of life in the small town they were born in. Of the group of friends, only one has the courage enough to avoid the honey trap of the usual Italian temptations, and leave the town for a better, more challenging existence elsewhere. ‘I Vitelloni is considered one of the most important films in Italian cinema and indeed the world inspiring modern classics such as Scorsese’s ‘Mean Streets’ and Barry Levinson’s ‘Diner’. It was Stanley Kubrick’s favourite film. (Dutch: de Nietsnutten)

La Strada 1954
Anthony Quinn stars as the brutish strong man who takes a naive young woman (Giulietta Masina), who he buys from her mother and takes on the road. They encounter an old foe played by Richard Basehart who ultimately proves to be the couple’s destruction. ‘La Strada’ is considered one of the most influential films ever made. Upon its release Fellini was criticised by certain aspects of the neorealist movement but ultimately his willingness to push the constitutional requirements of the movement from harsh reality and a realistic political landscape and a doctrine of ideology into the realms of fantasy and poetry was a lead that others followed. Winner of the academy Award for Best Foreign Language Film.

Le notti di Cabiria (Nights of Cabiria) 1957 
It was Giulietta Masina’s performance in ‘La Strada’ that led Fellini to pen the script specifically for her. He also had to convince the producers that she was ready for her first leading role. Masina plays a prostitute who roams the city of Rome, servicing clients and generally looking for true love and a way to better her life. She is continuously kicked down by life but again and again drags herself up and carries on. It was notoriously difficult to finance the project because of the controversial subject matter but the film is now considered a masterpiece, plotting the sub layers of social dysfunction that bubble to surface and manifest in a dark and inhuman behaviour on the streets of Rome. A hint of the visual freedom of La Dolce Vita, but it maintains its gritty fixation with harsh realities.

La Dolce Vita (1960)
Starring Marcello Mastroianni and Anita Ekberg Fellini’s ‘La Dolce Vita’ has its place in the pantheon of iconic world cinema assured forever more. It’s the story of a passive journalist’s week in Rome as he wanders around looking for happiness and love, both of which elude him. Fellini eschewed traditional narrative for an episodal structure each exploring important themes and each heavy oneiric metaphor.

8½ (1963)
Starring Marcello Mastoianni as Guido Anselmi, 8 ½ is considered by some to be Fellini’s greatest film. The director himself declared that it was ‘honest to the point of indecency’, there’s very much of himself in it. Starring Marcello Mastoianni as Guido Anselmi, the title refers to his 8 ½ films as director and in many ways it’s an unburdening of the inner turmoil the director felt, both in the face of the creative challenge of realising a feature film in a dysfunctional industry and at his inadequacies as a human being and husband. Entertaining, unexpected, blindingly brilliant, and frustratingly despondent. Winner of the Academy Award for Best Foreign Language Film.

Giulietta degli spiriti (Juliet of the Spirits) 1965
Fellini’s first feature in colour it stars Giulietta Masina, Sandra Milo, Mario Pisu, Valentina Cortese and Valeska Gert. The film is about a middle-aged woman who, not having the strength to leave her philandering husband, withdraws into a world of mysticism, visions and memories, exploring her subconscious. The economist and film critic Murray Rothbard described it as “what may well be the Worst Movie of All Time, the absurdist-nihilist Fellini monstrosity, Juliet of the Spirits”, saying that it reeked of “pretension and deliberate boredom”.

Satyricon 1969
Now considerd on of his best works, the initial reception was rather cool. Called indulgent and too experimental. That criticism could be understood only in that Felini’s imaging of a decadent Rome in the final days of the Empire was ahead of its time. Satyricon is tame by today’s standards, but it still retains its freshness, despite the world catching up. Recently restored by Dolce and Gabbana, the masterpiece is safe for other generations to enjoy Fellini in full artistic flight.

Roma 1972
Peter Gonzales plays a young Fellini as the film charts the young director’s move from his native Rimini to Rome. There is no obvious plot development other that the character development of Rome herself. A group of young men rage against the city that is a notoriously cruel, immoral and vicious mistress, but nonetheless one that shaped his outlook on art and life.

Amarcord 1973 
A year in the life of a small town in Emilia-Romania, the famed director’s homeland, Amarcord reflects Fellini’s feelings and memories of what growing up was like. Retracing his formative steps after triumphing in Rome and abroad it was the director’s deeply personal search to rediscover his roots and his true identity. Without the dazzling technical prowess of some of his other works ‘Amarcord’ nonetheless displays Fellini’s genius at its most subtle and ethereal. The title itself ‘Amarcord’ is a Romagnol neologism for ‘I Remember’, and justly sets the scene for a canvas on which Fellini paints at the same time brutally honest yet lovingly tender portrait of a small town that is a capsule of his childhood memories and a microcosm for all of Italy.

Zeiss Ikon TLR

This "two-eyed" TLR camera (Twin Lens Reflex with mirror), the Ikoflex Ic was made by Zeiss Ikon from 1956 to 1960 and has a coated lens Tessar 1:3,5/75mm. It has some interesting features not commonly found in a TLR. On the front of the camera behind a flip-up there is a exposure sensor. the exposure needle projected into the ground glass in the viewfinder by a small prism. The vast majority of TLRs take 120 film and expose 12 pictures in 6×6cm format. Shoot with the VXM setting on X always. V is self-timer, X is for instant includes flash sync.

• Zeiss Icon Icoflex 1c (model 886-16)
• Produced: 1956-60 Zeiss Ikon AG, Stuttgart, Germany 
• Film type: 120 (format: 6x6 cm) 
• Lens (taking): coated Zeiss Tessar 75mm f3.5 (stops to f16) 
• Filter size: 35.5mm threaded, viewing lens: 37mm slip-on 
• Focal range: 1,07 m to infinity 
• Shutter: Prontor 
• Shutter speeds: B, 1/2-1/300 sec.
• Weight: 1080 gr. + leather case: 1290 gr.
• Exposure meter: CdS (Cadmium Sulphide), match needle on ground glass. 
• Automatic exposure counter and locking double-exposure preventer. 
• Self-timer, PC sync connection, no accessory shoe.
• Including leather Ever-ready case
• YouTube,  Review,  Manual,  Sample photos, 
• (Note 1: Calumet or Foto Patent (Utr.) for films: e.g. Ilford Delta 100, 120 B/W film)
• (Note 2: Scanning negatives: Canon Canoscan 9000F mark II)

Viewfinder: Exposure needle on ground glass reads '6'

Focussing knob with exposure scale:
1. Turn center disc to used ASA/DIN film.
2. Turn exposure disc (left window) ➤ to '6' 
3. Read exposure in right window: f5.6-10 sec.
(or f8-1/5 sec or f11-1/2 sec).